Ağrı'nın adını kullanarak makam sahibi olmak başka, Ağrı'ya hizmet ederek gönüllerde yer edinmek başka!

Bir federasyon daha, bir konfederasyon daha, yeni bir başkan, yeni bir yönetim... İstanbul'da Ağrılılar adına kurulan yapıların sayısı artıyor. Peki, bütün bu örgütlenmelerin Ağrı'ya ne faydası var?

Kurdukça kuruyorlar...

Vallahi kuruyorlar, billahi kuruyorlar!

Bir bakıyoruz federasyon kurulmuş. Bir bakıyoruz konfederasyon kurulmuş. Daha onun kongresi bitmeden başka bir yerde yeni bir oluşum ortaya çıkmış.

Başkanlar, genel başkanlar, eş başkanlar, yönetim kurulları, temsilciler...

Maşallah, unvandan geçilmiyor!

İstanbul'da Ağrılılar adına kurulan sivil toplum örgütlerinin sayısını artık takip etmekte zorlanıyoruz.

Ama gelin görün ki bütün bu kalabalığın, bütün bu tabelaların, bütün bu kongrelerin Ağrı'ya ne kazandırdığını bir türlü göremiyoruz.

Şimdi buradan sormak istiyorum:

Allah aşkına, bugüne kadar hangi federasyon, hangi konfederasyon çıkıp da "Biz Ağrı'da şu yatırımı yaptık, şu kadar gencimize iş bulduk, şu kadar öğrencimize burs verdik, şu projeyi hayata geçirdik" diyebildi?

Ben hatırlamıyorum.

Hatırlayan varsa söylesin, biz de yazalım.

Hem de manşetten yazalım!

HERKES AĞRI'NIN SAHİBİ, AMA ORTADA SAHİPLENİLEN BİR AĞRI YOK!

İstanbul'da Ağrılılar adına öyle bir rekabet başladı ki insan bazen şaşırıyor.

Bir taraf kongre yapıyor, öbür taraf hemen etkinlik düzenliyor.

Biri milletvekiliyle fotoğraf veriyor, diğeri belediye başkanıyla poz paylaşıyor.

Birisi "Ağrılıların gerçek temsilcisi biziz" diyor, öteki "Asıl güç bizde" mesajı veriyor.

Sosyal medyada zaman zaman birbirlerine göndermeler, üstü kapalı eleştiriler...

İyi de kardeşim!

Siz neyin kavgasını veriyorsunuz?

Ağrı'yı temsil etmenin mi, yoksa Ağrı üzerinden kendinize bir yer edinmenin mi?

Çünkü ortada Ağrı'ya yansıyan bir hizmet yarışı göremiyoruz.

Oysa keşke rekabetiniz hizmet üzerine olsaydı.

Biri yüz öğrenciye burs verseydi, diğeri iki yüz öğrenciye burs vermek için yarışsaydı.

Biri Ağrı'ya bir yatırımcı getirseydi, diğeri iki yatırımcı getirseydi.

Biri işsiz gençlere kapı açsaydı, diğeri daha fazlasını yapmak için uğraşsaydı.

İşte o zaman derdik ki helal olsun!

Ama bizim gördüğümüz rekabet daha çok fotoğraflarda, protokol masalarında ve sosyal medya paylaşımlarında yaşanıyor.

PROTOKOLDE FOTOĞRAF ÇEKTİRMEK HEMŞEHRİCİLİK DEĞİLDİR

Vali ziyaret ediliyor.

Milletvekili ziyaret ediliyor.

Belediye başkanı ağırlanıyor.

Seçim dönemlerinde adaylara yemekler veriliyor, salonlar dolduruluyor.

Ardından fotoğraflar servis ediliyor.

"Verimli bir görüşme gerçekleştirdik."

"İstişarelerde bulunduk."

"Birlik ve beraberliğimizi pekiştirdik."

Peki, neyi istişare ettiniz?

Hangi sorunu çözdünüz?

Ağrı'ya ne kazandırdınız?

Bir ziyaretin ardından hangi somut sonuç ortaya çıktı?

Bunları neden konuşmuyoruz?

Elbette siyasetçilerle görüşülecek. Elbette devlet kurumlarıyla temas kurulacak. Ama sivil toplum örgütü dediğimiz yapı, sadece protokol kapılarında görünür olmak için kurulmaz.

Hemşehricilik, İstanbul'a yeni gelmiş Ağrılı bir gencin elinden tutmaktır.

Üniversite öğrencisine burs bulmaktır.

İş arayan hemşehrisine yol göstermektir.

Zor durumda kalan bir aileye sahip çıkmaktır.

Ve en önemlisi, doğup büyüdüğünüz memleketle bağınızı sadece nüfus cüzdanınızda değil, yaptığınız hizmetlerle sürdürmektir.

BU KADAR AĞRILI VAR, SİYASİ TEMSİL NEREDE?

Bir de işin siyasi tarafı var.

Ağrı dışında yaşayan hemşehrilerimizin sayısının bir milyonun üzerinde olduğu ifade ediliyor.

İstanbul'da da çok ciddi bir Ağrılı nüfus bulunuyor.

Peki bu nüfusun siyasi karşılığı ne?

İstanbul'un önemli ilçelerinde kaç Ağrılı belediye meclis üyesi var?

Kaç Ağrılı yerel yönetimlerin karar mekanizmalarında etkili görevlerde bulunuyor?

Kaç kişi bu büyük nüfusun ortak taleplerini siyasi gündeme taşıyabiliyor?

Bazı ilçelerde bir belediye meclis üyeliği alındığında bunu büyük bir kazanım gibi sunuyoruz.

Kusura bakmayın ama bu kadar büyük bir nüfusun siyasi gücü birkaç kişiye verilen görevlerden ibaret olmamalı.

İşte federasyonların ve konfederasyonların konuşması gereken konulardan biri de bu.

Ama bunun yerine kimin hangi siyasetçiyle daha yakın olduğu tartışılıyor.

NİHAT ADAN VARDI, EN AZINDAN AĞRILILARI BİR ARAYA GETİRİRDİ

Eskileri hatırlıyorum.

Nihat Adan vardı.

Yılda bir kez de olsa Ağrılıları bir araya getirirdi.

Farklı kesimlerden insanları aynı salonda buluşturur, hemşehrilerine büyüklük ederdi.

İnsanlar bir araya gelir, birbirini görür, konuşur, tanışırdı.

Bugünden geriye baktığımda Nihat Adan'ın bu işi becerdiğini düşünüyorum.

Çünkü mesele sadece insanları bir salona toplamak değildi.

Mesele, farklı düşüncelere sahip Ağrılıların üzerinde uzlaşabileceği ortak bir zemin oluşturabilmekti.

Şimdi bakıyorum...

O kadar çok kuruluş var ki herkes kendi salonunu doldurmaya çalışıyor.

Ama herkesi aynı salonda buluşturabilecek ortak iradeyi göremiyorum.

NURİ AYDEMİR'DEN SONRA KİM BU İŞE GERÇEKTEN EL ATTI?

Bir de Nuri Aydemir dönemi vardı.

Elbette Nuri Aydemir'in yaptıkları da tartışılır, eleştirilir.

Ama hakkını teslim etmek gerekir.

Ağrılı iş insanlarını bir araya getirdi. Çalıştaylar düzenledi. Ağrı'nın tanıtımı için organizasyonlar yaptı. Ağrı tanıtım günlerinin öncülerinden oldu.

Belki bütün bunları kendi cebinden yapmadı.

Ama insanları bir araya getirip kaynak oluşturmayı başardı.

Zaten sivil toplum dediğiniz şey de biraz budur.

Herkes kendi cebinden para harcayacak diye bir kural yok.

Önemli olan ortak bir amaç etrafında insanları, imkânları ve sermayeyi buluşturabilmektir.

Şimdi soruyorum:

Nuri Aydemir'den sonra bu sorumluluğu kim üstlendi?

Kim Ağrılı iş insanlarını aynı masada topladı?

Kim Ağrı için kalıcı bir ekonomik proje ortaya koydu?

Kim İstanbul'daki sermayeyi Ağrı'ya yönlendirmek için ciddi bir çalışma yaptı?

Varsa anlatsınlar.

Biz de öğrenelim.

SERMAYENİN OLMADIĞI YERDE SADECE TABELA OLUR

Son dönemde yapılan kongrelere bakıyorum.

İki milletvekili, dernek başkanları, yöneticiler, birkaç siyasi isim...

Peki iş insanları nerede?

Sanayiciler nerede?

Yatırımcılar nerede?

Ağrı'ya fabrika kurabilecek, istihdam sağlayabilecek, gençlerin geleceğine katkı sunabilecek ekonomik güç bu organizasyonların neresinde?

Şimdi kimse kusura bakmasın.

Sermayenin olmadığı yerde ekonomik hareketlilik oluşturmak kolay değildir.

İstanbul gibi hayatın zor olduğu bir şehirde dernek başkanlarının önemli bir bölümü kendi evini geçindirme mücadelesi veriyor.

Bu insanlardan sürekli kendi ceplerinden para harcamalarını beklemek de haksızlık.

Ama bir federasyonun, bir konfederasyonun görevi zaten güçlü bir ekonomik dayanışma ağı kurabilmektir.

Sadece tabela asarak, genel başkan unvanı alarak, kongrede konuşma yaparak güçlü olunmaz.

Güç dediğiniz şey sonuç üretmektir.

İSTANBUL'DA MAKAM YARIŞI, AĞRI'DA İŞSİZLİK!

İşin beni en çok düşündüren tarafı da bu.

İstanbul'da kimin genel başkan olacağı tartışılırken Ağrı'da gençler iş arıyor.

İstanbul'da hangi federasyonun daha güçlü olduğu konuşulurken Ağrı'dan göç devam ediyor.

İstanbul'da protokol masalarında yer kapma yarışı yaşanırken Ağrı'daki aileler çocuklarının geleceğini düşünüyor.

İşte bizim asıl meselemiz bu olmalı.

Ağrı'nın adını kullanarak bir makam elde etmek kolay olabilir.

Zor olan, o makamın hakkını verebilmektir.

Hemşehricilik siyasi yükseliş için bir basamak haline gelirse bir süre sonra ortak değerler de kişisel hesapların gölgesinde kalır.

Bugün yaşanan rekabetin beni rahatsız eden tarafı tam olarak budur.

AĞRI'NIN YENİ BİR KONFEDERASYONA DEĞİL, ORTAK AKLA İHTİYACI VAR

Şimdi birileri çıkıp yeni bir konfederasyon daha kurabilir.

Bir başkası yeni bir federasyon oluşturabilir.

Başka bir grup farklı bir çatı altında toplanabilir.

Bunların hepsi yasal ve demokratik haklardır.

Ama sormak gerekiyor:

Daha kaç tabela kurulacak?

Daha kaç genel başkan seçilecek?

Daha kaç kongre yapılacak?

Ve bütün bunların sonunda Ağrı ne kazanacak?

Bence artık mesele yeni bir yapı kurmak değil, mevcut yapıların ne işe yaradığını sorgulamaktır.

Bir araya gelin.

Ortak bir burs fonu oluşturun.

Ağrı'daki gençler için istihdam projeleri hazırlayın.

İş insanlarını memlekete yatırım yapmaya davet edin.

İstanbul'daki Ağrılıların sorunlarını tespit edin.

Siyasi temsil gücünü artıracak ortak çalışmalar yürütün.

Bunları yapın ki Ağrı'dan baktığımızda biz de gurur duyalım.

BİZ AĞRI'DAN BAKIYORUZ, SİZ HÂLÂ KONGRE YAPIYORSUNUZ!

Biz gazeteciyiz.

Ağrı'da yaşıyoruz.

Bu şehrin sorunlarını da insanlarını da yakından biliyoruz.

İstanbul'daki hemşehrilerimizin faaliyetlerini takip ediyoruz.

Kimin kongre yaptığını görüyoruz.

Kimin başkan seçildiğini okuyoruz.

Kimin hangi siyasetçiyle fotoğraf verdiğini izliyoruz.

Ama artık başka haberler yapmak istiyoruz.

"Ağrılı iş insanlarından memlekete büyük yatırım."

"İstanbul'daki Ağrılılardan yüzlerce öğrenciye burs."

"Federasyonların ortak girişimiyle Ağrı'da yeni istihdam."

"Konfederasyonlar birleşti, Ağrı için ortak kalkınma projesi başlatıldı."

İşte böyle haberler yazmak istiyoruz.

Yoksa bir genel başkanın diğerine üstünlük kurma çabasını, kimin daha kalabalık kongre yaptığını, kimin protokolde ön sırada oturduğunu haberleştirmek Ağrı'nın sorunlarını çözmüyor.

Bu eleştirilerim bütün dernek yöneticilerini aynı kefeye koymak için değil. Elbette samimiyetle çalışan, kendi imkânlarını zorlayan, hemşehrilerine yardım eden insanlar vardır.

Onların emeğine saygım sonsuz.

Ama artık kişisel fedakârlıkların ötesine geçen, kurumsal ve kalıcı hizmetler görmek gerekiyor.

Son sözüm şu:

Ağrılıların yeni başkanlara değil, yeni başarılara ihtiyacı var.

Yeni tabelalara değil, yeni yatırımlara...

Yeni kongrelere değil, ortak projelere...

Yeni fotoğraflara değil, somut hizmetlere...

Biz Ağrı'dan bakıyoruz.

Siz İstanbul'da kurdukça kuruyorsunuz.

Bakalım bu işin sonu nereye varacak?

Ama unutmayın:

Ağrı'nın adını kullanarak makam sahibi olmak başka, Ağrı'ya hizmet ederek gönüllerde yer edinmek başka!

Ve günün sonunda kimsenin kaç yıl genel başkanlık yaptığı değil, Ağrı için ne yaptığı hatırlanacak.