Amedspor gerçeği artık yalnızca Diyarbakır'ın değil, Türkiye futbolunun da konuşulması gereken gerçeklerinden biridir.

Bir hafta sonu, bir kafe ve futbolun çok ötesinde bir manzara… Ağrı'da tesadüfen tanık olduğum Galatasaray-Amedspor karşılaşması, bana Doğu ve Güneydoğu'da giderek büyüyen bir taraftar aidiyetini gösterdi. Amedspor artık yalnızca Diyarbakır'ın değil, Türkiye'nin farklı şehirlerinde yaşayan binlerce insanın da heyecanına ortak olduğu bir kulüp.

Futbolla aramın çok iyi olduğunu söyleyemem.

Öyle her hafta maç programını takip eden, puan cetvellerini ezbere bilen, transfer haberleriyle yatıp kalkan bir insan değilim.

Hatta açık konuşayım, herhangi bir futbol takımının fanatik taraftarı da değilim.

Benim futbol konusunda en fazla heyecan duyduğum karşılaşmalar, millî takımımızın maçlarıdır.

Ay yıldızlı formayı sahada gördüğümde elbette başka duygular yaşarım. Dünya Kupası karşılaşmalarını izlemek için sabahın yedisinde televizyon karşısına geçtiğimi hatırlarım. Ancak kulüp futbolunda aynı ilgiyi gösterdiğim pek söylenemez.

Zaman zaman basın mensubu olarak stadyumlara davet edildiğimizde karşılaşmaları izlediğim olmuştur. Bunun dışında futbol, hayatımın merkezinde yer alan bir uğraş değildir.

Burada bir ayrıntıyı da paylaşmak isterim.

Ağrı Amatör Spor Kulüpleri Federasyonu Başkanı Sayın Hayati Bekis'in tensipleriyle ASKF yönetim kurulunda görev aldım. Aynı zamanda federasyonun Basın ve Halkla İlişkilerden Sorumlu Başkan Yardımcılığı görevini yürütüyorum.

Bu görevi amatör sporun gelişimine katkı sunmak, spor kulüplerimizin çalışmalarına destek olmak ve spor camiasıyla kamuoyu arasındaki iletişimi güçlendirmek amacıyla üstlendim.

Ancak ASKF'deki yöneticilik görevimle gazetecilik kimliğimi birbirinden ayrı tutuyorum. Federasyondaki sorumluluğum, herhangi bir futbol kulübünün taraftarı olduğum veya futbolu fanatik bir bakış açısıyla değerlendirdiğim anlamına gelmiyor.

Dolayısıyla bugün kaleme aldığım bu yazı da bir spor yöneticisinin ya da taraftarın değerlendirmesi değil, bir gazetecinin toplumun içinde gördüğü ve üzerinde düşünülmesi gerektiğine inandığı bir gözlemdir.

Çünkü hafta sonu yaşadığım bir olay, bana futbolun yalnızca sahada oynanan bir oyun olmadığını bir kez daha gösterdi.


BİR KAFEDE GÖRDÜĞÜM MANZARA

Hafta sonu bir misafirimle birlikte Ağrı'da bir kafeye oturduk.

Amacımız sohbet etmek, biraz vakit geçirmekti.

Mekânın ekranlarında bir futbol karşılaşması vardı. Açıkçası başlangıçta hangi takımların oynadığına bile dikkat etmedim.

Bir süre sonra kafede bir anda üzüntülü sesler yükselmeye başladı.

İnsanların yüzlerine baktım.

Belli ki destekledikleri takım gol yemişti.

Merak edip ekrana döndüm.

Galatasaray ile Amedspor karşılaşıyordu.

İlk anda kafedeki kalabalığın Galatasaray taraftarı olduğunu düşündüm.

Sonuçta Galatasaray, Türkiye'nin en büyük taraftar kitlelerinden birine sahip.

Ancak kısa süre sonra yanıldığımı anladım.

Kafedeki insanların önemli bir bölümü Amedspor'u destekliyordu.

Galatasaray'ın ikinci golü geldiğinde yüzlerdeki üzüntü daha da belirginleşti.

Kimisi başını öne eğdi, kimisi arkadaşına dönüp bir şeyler söyledi, kimisi de sessizce ekrana bakmaya devam etti.

Sonra Amedspor'un golleri geldi.

İşte o an yaşananları görmenizi isterdim.

Her golde insanlar ayağa kalkıyor, alkışlıyor, bağırıyor, birbirlerine sarılıyordu.

Sanki sıradan bir karşılaşmada gol atılmamış, bir şampiyonluk kazanılmıştı.

Kafe adeta yerinden oynuyordu.

Ben ise bir süre sonra futbolu izlemeyi bırakıp insanları izlemeye başladım.

Çünkü gazetecilik bazen sahadaki doksan dakikadan çok, o doksan dakikanın insanların hayatında neye karşılık geldiğini görebilmektir.

Ve o gün gördüğüm manzara bana çok önemli bir gerçeği düşündürdü.

Amedspor artık yalnızca Diyarbakır'ın futbol takımı değil.


TRABZON'DA TRABZONSPOR NEYSE, DİYARBAKIR'DA AMEDSPOR O

Türkiye'de bazı futbol kulüpleri vardır ki temsil ettikleri şehirlerle bütünleşmiştir.

Trabzonspor'u Trabzon'dan ayrı düşünemezsiniz.

Göztepe'nin İzmir'deki taraftar kültürünü görmezden gelemezsiniz.

İspanya'da Barcelona'nın yalnızca sportif başarılarıyla değil, temsil ettiği şehir ve kültürle kurduğu bağla da anılması tesadüf değildir.

İşte Amedspor'un Diyarbakır'da oluşturduğu aidiyet duygusunu da bu çerçevede değerlendirmek gerektiğini düşünüyorum.

Ancak Amedspor'un diğerlerinden ayrılan dikkat çekici bir yönü var.

Bu kulübün taraftar ilgisi yalnızca Diyarbakır'ın sınırları içerisinde kalmıyor.

Ağrı'da, Van'da, Batman'da, Mardin'de, Şırnak'ta, İstanbul'da, İzmir'de ve Türkiye'nin başka birçok şehrinde Amedspor'u takip eden insanlarla karşılaşmak mümkün.

Özellikle Kürt nüfusun yoğun yaşadığı bölgelerde kulübe yönelik ilginin daha görünür hâle geldiğini gözlemliyorum.

Bir insan İstanbul'da doğmuş olabilir, İzmir'de yaşıyor olabilir, Ağrı'da çalışıyor olabilir.

Ama Diyarbakır'da oynanan bir karşılaşmanın sonucuyla sevinebiliyor, üzülebiliyor, heyecanlanabiliyor.

Bu durum, üzerinde düşünülmesi gereken toplumsal bir gelişmedir.

Amedspor, yerel bir kulüp kimliğinin ötesine geçerek Türkiye'nin farklı şehirlerinde güçlü bir taraftar aidiyeti oluşturuyor.

Üstelik bunu yalnızca sportif sonuçlarla açıklamak da yeterli değil.

Burada bir şehirle, bir coğrafyayla ve insanların kendilerini yakın hissettikleri bir futbol kültürüyle kurulan bağ var.


ARTIK SADECE İSTANBUL TAKIMLARI KONUŞULMUYOR

Yıllardır Türkiye'de futbol denildiğinde ilk akla gelen takımlar bellidir.

Galatasaray, Fenerbahçe ve Beşiktaş.

Bu kulüplerin büyüklüğü, başarıları ve taraftar kitleleri tartışılmaz.

Ancak bugün özellikle Doğu ve Güneydoğu'da farklı bir taraftarlık alışkanlığının da geliştiğini görüyorum.

İnsanlar çocukluklarından beri destekledikleri takımları bırakmasalar bile Amedspor'un karşılaşmalarını da takip ediyor.

Hatta kimi futbolseverler için Amedspor'un maçı, diğer karşılaşmaların önüne geçebiliyor.

Eskiden yalnızca Fenerbahçe'nin veya Galatasaray'ın maçını bekleyen bir futbolsever, bugün Amedspor'un maç saatini de merak ediyor.

Bunun önemli bir değişim olduğunu düşünüyorum.

Çünkü taraftarlık yalnızca başarılı olan takımı desteklemek değildir.

Bazen insanın kendisini yakın hissettiği bir şehrin, bir kültürün veya bir toplumsal aidiyetin sahadaki karşılığını görmesidir.

Ağrı'da oturduğum kafede karşılaştığım manzara da bana bunu düşündürdü.

Elbette tek bir kafedeki kalabalıktan hareketle bütün Türkiye adına kesin sonuçlar çıkarmak doğru olmaz.

Ancak bu tür gözlemler, değişen taraftar davranışlarını anlamak açısından önemlidir.

Amedspor'a yönelik ilginin artık yalnızca Diyarbakır'daki tribünlerle sınırlı olmadığını kabul etmek gerekiyor.


AMEDSPOR'UN HEDEFİ BÜYÜK OLMALI

Bir futbol kulübünü güçlü yapan yalnızca taraftarının çokluğu değildir.

Sahada ortaya koyduğu futbol, yönetim anlayışı, altyapıya verdiği önem, ekonomik yapısı ve geleceğe ilişkin hedefleri de belirleyicidir.

Amedspor'un etrafında oluşan heyecanın kalıcı başarıya dönüşebilmesi için bu alanlarda güçlü bir yapılanmaya ihtiyaç var.

Ben Anadolu kulüplerinin yalnızca ligde kalma hedefiyle hareket etmesini doğru bulmuyorum.

Elbette her kulübün ekonomik gerçekleri, imkânları ve sportif şartları farklıdır.

Ancak büyük taraftar kitlelerine sahip kulüplerin büyük hedefler koyması da son derece doğaldır.

Amedspor'un da zaman içerisinde Türkiye'nin üst düzey futbol rekabetinde kalıcı hâle gelmesini, ardından Avrupa kupalarında mücadele edebilecek bir seviyeye ulaşmasını isterim.

Neden olmasın?

Neden bir gün Diyarbakır'da Avrupa Ligi karşılaşmaları oynanmasın?

Neden Şampiyonlar Ligi heyecanı Türkiye'nin doğusunda da yaşanmasın?

Neden Ağrı'dan, Van'dan, Batman'dan, Mardin'den çocuklar Diyarbakır'a gidip uluslararası futbol yıldızlarını tribünden izlemesin?

Bunlar bugün için birer temenni olabilir.

Ama futbol tarihinde dün hayal gibi görünen birçok başarının bugün gerçeğe dönüştüğünü biliyoruz.

Önemli olan doğru yönetim, güçlü altyapı, sürdürülebilir ekonomi ve uzun vadeli bir vizyon ortaya koyabilmek.


NAHİT EREN'İ ŞAHSEN TANIYORUM

Amedspor Kulüp Başkanı Avukat Nahit Eren'i şahsen tanıyorum.

Diyarbakır'da kendisiyle görüşmüşlüğümüz, sohbet etmişliğimiz var.

Kendisini bugünkü kulüp başkanlığı görevinden önce de tanıyan bir gazeteci olarak Amedspor'un başında bulunmasını ayrıca önemsiyorum.

Nahit Eren'in önünde yalnızca bir futbol kulübünü yönetmek gibi bir görev yok.

Aynı zamanda farklı şehirlerde büyük bir heyecan oluşturan, insanların gönülden bağlandığı bir kulübün geleceğine yön verme sorumluluğu bulunuyor.

Bu kolay bir görev değil.

Çünkü taraftar sayısı arttıkça beklentiler de büyür.

Sportif başarı beklentisi yükselir, ekonomik sorumluluklar artar, kulübün attığı her adım daha fazla insan tarafından takip edilir.

İşte böyle dönemlerde yöneticilerin ortaya koyduğu vizyon çok önemlidir.

Amedspor'un yalnızca günü kurtaran sonuçlara değil, uzun yıllar devam edecek bir başarı anlayışına ihtiyacı var.

Umarım yakın zamanda Diyarbakır'a yeniden gitme fırsatım olur.

Bir zamanlar basın mensubu olarak ziyaret ettiğim kıymetli Nahit Eren'i, bu kez Amedspor Kulüp Başkanı sıfatıyla ziyaret etmek ve kendisini tebrik etmek isterim.

Kendisine özellikle şunu söylemek isterim:

Başkanım, Amedspor'un oluşturduğu heyecan yalnızca Diyarbakır'da yaşanmıyor.

Ağrı'da bir kafede otururken bile insanların bu takıma nasıl gönülden bağlandığını görebiliyorsunuz.

Bu ilgi, doğru değerlendirildiğinde kulüp açısından çok önemli bir güç olabilir.

Dilerim bu heyecan güzel futbolla, sportif başarılarla ve güçlü bir kurumsal yapıyla daha da büyür.


BU BİR ETNİK MİLLİYETÇİLİK MESELESİ DEĞİL

Burada özellikle bir konunun altını çizmek istiyorum.

Amedspor'un taraftar kitlesinden, Kürtlerin yaşadığı şehirlerde gördüğü ilgiden ve bölgesel aidiyetinden söz etmemi kimse etnik milliyetçilik olarak değerlendirmesin.

Ben bir gazeteci olarak gördüğüm toplumsal bir gerçeği yorumluyorum.

Nasıl Trabzonspor'un Karadeniz'de oluşturduğu güçlü bağdan söz ediyorsak, nasıl Göztepe'nin İzmir'deki taraftar kültürünü konuşuyorsak, Amedspor'un Diyarbakır'da ve çevresinde oluşturduğu aidiyeti de konuşabilmeliyiz.

Bunda rahatsız olunacak bir şey görmüyorum.

Aksine, Türkiye'nin futbol zenginliği olarak değerlendirilmesi gereken bir tablo görüyorum.

Amedspor'u destekleyen herkesin aynı etnik kimliğe sahip olduğunu söylemek de doğru olmaz.

Taraftarlık farklı nedenlerle gelişebilir.

Kimi oynanan futbolu beğenir, kimi şehirle bağ kurar, kimi ailesinden gelen bir yakınlık hisseder, kimi de kulübün hikâyesinde kendisinden bir şeyler bulur.

Bunların hepsi futbolun doğal parçalarıdır.

Önemli olan bu aidiyetin başka takımlara, başka şehirlere veya başka insanlara karşı bir düşmanlığa dönüşmemesidir.

Futbolun güzelliği rekabettedir.

Aynı ülkede farklı takımları destekleyen milyonlarca insanın birbirinin sevincine ve üzüntüsüne saygı duyabilmesindedir.

Bir Galatasaray taraftarı takımının galibiyetine sevinebilir.

Bir Amedspor taraftarı mağlubiyete üzülebilir.

Bir Trabzonspor taraftarı kendi takımının başarısını her şeyin önünde tutabilir.

Bunların hiçbiri insanları birbirinden uzaklaştırmak zorunda değil.

Tam tersine, futbol doğru yönetildiğinde insanları birbirine yakınlaştıran güçlü bir ortak dil olabilir.


DOĞU'DA FUTBOLUN DA BÜYÜK HAYALLERİ OLMALI

Benim asıl üzerinde durmak istediğim meselelerden biri de bu.

Türkiye'nin doğusunda ve güneydoğusunda yaşayan gençlerin de büyük futbol organizasyonlarını kendi şehirlerinde görebilmesi gerekiyor.

Spor yatırımlarının, modern tesislerin, güçlü altyapıların ve uluslararası organizasyonların yalnızca belli şehirlerde yoğunlaşmasını doğru bulmuyorum.

Ağrı'daki bir çocuğun da futbolcu olma hayali olmalı.

Diyarbakır'daki bir gencin de Avrupa kupalarında oynama hedefi bulunmalı.

Van'daki, Batman'daki, Mardin'deki çocuklar da kendi bölgelerinden çıkan kulüplerin başarılarıyla gurur duyabilmeli.

Bunun yolu yalnızca büyük transferlerden geçmiyor.

Amatör sporun desteklenmesinden, çocukların sporla buluşturulmasından, altyapıların güçlendirilmesinden ve tesisleşmeye önem verilmesinden geçiyor.

ASKF bünyesinde üstlendiğim görev dolayısıyla amatör sporun taşıdığı değerin de farkındayım.

Ancak burada ifade ettiğim düşünceler, federasyon adına yapılmış bir açıklama değil, şahsi değerlendirmelerimdir.

Bir kulübün geleceğini güçlü kılacak en önemli yatırımlardan biri, kendi yetiştirdiği gençlere fırsat vermesidir.

Amedspor'un da bu konuda örnek bir yapılanma ortaya koymasını temenni ederim.

Çünkü büyük kulüp olmak yalnızca büyük taraftar kitlesine sahip olmak değildir.

O taraftarın çocuklarına da bir gelecek sunabilmektir.


BAZEN BİR KAFE, BİR STADYUMDAN DAHA FAZLASINI ANLATIR

Hafta sonu o kafeye futbol izlemek için gitmemiştim.

Bir misafirimle sohbet etmek için gitmiştim.

Ama oradan ayrılırken aklımda yalnızca yaptığımız sohbet yoktu.

Galatasaray'ın golleriyle sessizleşen, Amedspor'un golleriyle ayağa kalkan insanların yüzleri vardı.

Bir golün ardından yaşanan sevinç vardı.

Bir mağlubiyetin üzüntüsünü birlikte paylaşan insanların görüntüsü vardı.

Ve bütün bunların bana düşündürdüğü önemli bir gerçek vardı:

Amedspor, Diyarbakır'ın sınırlarını aşan bir taraftar heyecanı oluşturmuş durumda.

Bu heyecanın büyüklüğünü kesin rakamlarla ifade etmek için elbette kapsamlı araştırmalar gerekir.

Ancak insanların davranışlarında, maç izleme alışkanlıklarında ve kurdukları aidiyet bağında gözle görülür bir değişim olduğunu düşünüyorum.

Benim için önemli olan da bu.

Bir gazeteci olarak gördüğüm manzarayı anlatmak, üzerinde düşünmek ve okuyucularımla paylaşmak istedim.

Amedspor'u tebrik ediyorum.

Kulüp Başkanı Nahit Eren'e ve bu heyecana emek veren herkese başarılar diliyorum.

Dilerim bir gün Diyarbakır'da Avrupa kupası karşılaşmaları oynanır.

Dilerim Ağrı'dan, Van'dan, Batman'dan, Mardin'den ve Türkiye'nin dört bir yanından futbolseverler o karşılaşmaları izlemek için tribünleri doldurur.

Ve dilerim bu başarı yalnızca Amedspor'la sınırlı kalmaz; Ağrı 1970 Spor başta olmak üzere Anadolu'nun bütün kulüpleri kendi şehirlerine aynı heyecanı yaşatabilecek seviyeye ulaşır.

Çünkü ben futbolun başarısının Türkiye'nin her köşesine yayılmasını istiyorum.

Trabzon'da Trabzonspor neyse, İzmir'de Göztepe neyse, Diyarbakır'da Amedspor da giderek o anlamı kazanıyor.

Üstelik Amedspor'un oluşturduğu taraftar ilgisi, kendi şehrinin sınırlarının çok ötesine uzanıyor.

Bunu görmek için fanatik bir futbolsever olmaya gerek yok.

Bazen bir kafede oturup insanların gözlerine bakmak yeterli.

Ben baktım.

Ve orada yalnızca bir futbol karşılaşması değil, büyüyen bir Amedspor gerçeği gördüm.

Amedspor gerçeği artık yalnızca Diyarbakır'ın değil, Türkiye futbolunun da konuşulması gereken gerçeklerinden biridir.