Kürt meselesi hiç bir dönem yalnızca Türkiye’nin iç meselesi olmadı.
Hele ki şu süreçte hiç değil.
İmralı, Rojava, Suriye, Irak Kürdistanı, İsrail,ABD, NATO ve Ortadoğu’daki yeni güç dengelerinin kesiştiği büyük bir denklemdir.
Türkiye neden şimdi ?
Devlet Bahçeli neden şimdi ?
Derin devlet neden şimdi ?
İktidar,neden yıllardır Kürt meselesine en sert mesafede duran Devlet Bahçeli gibi bir siyasi aktör üzerinden yeni bir sürecin kapısını araladı ?
Vahiy mi geldi ?
Elbette hayır.
Devletler kararlarını vahiylerle değil,
Değişen dengeler,
Tehdit algıları,
Fırsatlar ve önlerindeki riskler üzerinden verirler.
O halde Türkiye’nin hesabını değiştiren neydi?
İMRALI’NIN MESAJI
Bu işin bencesi şöyle
Bu süreç önemli ölçüde İmralı’da şekillenerek bir strateji haline geldi.
Çünkü İmralı’nın mesajları giderek merkezi bir ağırlık kazanmaya başladı.
27 Şubat 2025’te yayımlanan İmralı mesajında sonra
Bahçeli’nin çağrısı ve Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın ortaya koyduğu iradeyle oluşan iklimden sonra PKK’ye silah bırakma ve fesih çağrısı yapıldı.
Dolayısıyla burada yalnızca “Bahçeli çağrı yaptı,
İmralı cevap verdi” şeklinde bir yaklaşım eksik kalır.
Daha derinden hazırlanmış bir siyasi akıl, stratejik çerçeve olup olmadığını sorgulamak gerekiyor.
İmralı’nın Türkiye’nin önündeki tehlikelere ilişkin değerlendirmelerinin, Ortadoğudaki gelişmelere dair ortaya koyduğu yeni paradigmanın Ankara’daki hesapları etkileyip etkilemediği de tartışılmalı bence.
Ben etkilediğini düşünüyorum.
Çünkü etkilememiş olsaydı, bugün geldiğimiz noktayı açıklamak çok daha zor olurdu.
KÜRT MESELESİ ARTIK SADECE TÜRKİYE’NİN MESELESİ DEĞİL
Kürt meselesi artık yalnızca Türkiye’nin iç güvenlik meselesi olarak ele alınabilecek bir sorun olmaktan çoktan çıkmış bulunuyor.
Rojava’daki gelişmeler,
Suriye’nin geleceği,
Irak Kürdistanı,
ABD’nin bölgesel politikaları ve Ortadoğu’daki yeni güç dengeleri Türkiye’nin önündeki tabloyu değiştirdi.
Türkiye bütün bunları hesaba katmak zorundaydı.
Çünkü mesele artık yalnızca içeride PKK ile yürütülen çatışmanın sona erdirilmesi değildi.
Asıl mesele, çatışma sona erdiğinde Ortadoğu’da nasıl bir siyasi düzen kurulacağıydı.
Ve Türkiye bu yeni düzenin dışında kalamazdı.
ROJAVA DENKLEMİ
Özellikle Suriye’nin kuzeydoğusunda, Rojava’da ortaya çıkan siyasi ve askeri yapı,
Kürt meselesinin Türkiye sınırlarının ötesinde de güçlü bir karşılığı olduğunu gösterdi.
Bu nedenle Ankara açısından mesele yalnızca “PKK silah bırakacak mı?” sorusundan ibaret değildi.
Daha büyük soru şuydu;
Silahlar sustuktan sonra bölgede ne olacak?
Suriye nasıl şekillenecek?
Rojava’nın geleceği ne olacak?
Irak Kürdistanı ile Suriye Kürtleri arasındaki ilişkiler nasıl gelişecek?
ABD’nin bölgedeki rolü nereye evrilecek?
Ve bütün bunlar Türkiye’nin güvenliğini ve bölgesel çıkarlarını nasıl etkileyecek?
Asıl mesele burda.
Bu yüzden Ankara’nın bugünkü politikalarını yalnızca iç siyasete bakarak anlamaya çalışmak yetersiz kalır.
AMERİKA VE NATO BU İŞİN NERESİNDE?
Bir başka boyut ise ABD ve NATO’dur.
ABD ise Suriye ve Ortadoğu’daki gelişmelerin en önemli dış aktörlerinden biridir.
Ama NATO’nun Türkiye açısından yalnızca askeri bir ittifak olmadığı da açıktır.
NATO aynı zamanda siyasi bir organizasyondur!
2026 NATO Zirvesi’nin Ankara’da yapılmış olması ve ittifakın Ortadoğu’daki güvenlik gelişmelerini yakından ele alması, Türkiye’nin bulunduğu jeopolitik konumun önemini ayrıca gösteriyor.
Not : Ankarada yapılan NATO zirvesi bize her nekadar sadece bir GASTRONOMİ şöleni ve İzlanda başbakanının güzelliği olarak sunulsa da…
Kazın ayağı öyle değildi.
TÜRKİYE’NİN ÖNÜNDEKİ ASIL SINAV
Gelinen noktada mesele artık yalnızca silahların susması değildir.
Silahlar sustuktan sonra ne olacak?
Siyaset nasıl normalleşecek?
Kürtlerin demokratik ve kültürel talepleri nasıl ele alınacak?
Toplumdaki tepkiler ve korkular nasıl aşılacak?
Devlet ile toplum arasındaki güven nasıl yeniden kurulacak?
Geçmişin güvenlikçi alışkanlıkları nasıl aşılacak?
Çünkü gerçek bir dönüşüm yalnızca PKK nın silah bırakmasıyla gerçekleşmez.
Devletin de kendi geçmişiyle yüzleşmesi gerekir.
SAVAŞIN BEDELİ BARIŞIN BEDELİNDEN DAHA BÜYÜKTÜR.
Elbette böyle bir süreç kolay olmayacaktır.
Yıllarca süren çatışmanın yarattığı hafıza, öfke, güvensizlik ve travmalar bir günde ortadan kalkmaz.
Sürecin acıtacak tarafları olacaktır.
Toplumun bazı kesimleri kaybettiklerini düşünebilirler.
Bazı çevreler yıllardır savundukları tezleri yeniden gözden geçirmek zorunda kalabilir.
Bunların hepsi mümkündür.
Ama bütün bunlar savaşın bedelinden daha büyük değildir.
Çünkü barış yalnızca Kürtlerin değil, Türklerin de yararınadır.
Yalnızca Türkiye’nin değil, bölgedeki bütün halkların yararınadır.
Savaşta ısrar etmek ise yalnızca yeni ölümler üretmez.
Demokrasi alanını daraltır.
Özgürlük alanını daraltır.
Toplumun birbirine duyduğu güveni de tüketir.
Ama ilkeli bir barış…
Kalıcı bir barış…
Türkiye’nin önünde tarihsel bir fırsat yaratabilir.
Fakat bu fırsatın gerçek bir sonuca dönüşebilmesi için yalnızca silahların susması yetmez.
Devletin de değişmesi gerekir.
Siyasetin de değişmesi gerekir.
Toplumun birbirine bakışı da değişmelidir.
Ve geçmişten miras kalan kayıt dışı güç ilişkileri de tarihin çöplüğüne gönderilmelidir.
Çünkü yeni bir sayfa açmak istiyorsanız, yalnızca yeni cümleler yazmanız yetmez.
Eski sayfanın kenarlarına saklanmış hesapları da kapatmanız gerekir.
Yeter ki niyetler güzel olsun.
Dünyanın en kapsayıcı, kucaklayıcı ve kaynaştırıcı gücü olan spor müsabakalarında niyetler SARI TORBALARA saklanarak toplumda infialler yaratmanın derdinde olanların kirli hesaplar yapamayacağı DEMOKRATİK CUMHURİYET,hepimize güzellikler sunacaktır.
EMİRŞAH TORUN
